O‘zbek tilining boy va rang-barang lug‘at fondida shunday tushunchalar borki, ular shunchaki kundalik muloqot vositasi bo‘lib qolmay, xalqning ruhiyati, madaniyati, tarixiy dunyoqarashi va falsafiy tafakkurini o‘zida mujassam etadi. Ana shunday teran falsafiy yukka, lingvistik jozibaga va estetik jiloga ega bo‘lgan so‘zlardan biri viqor so‘zidir. Ushbu kalom asrlar davomida adabiyotimizda, falsafamizda va kundalik hayotimizda insonning eng oliyjanob fazilatlarini, tabiati va borliqning mahobatini tasvirlash uchun xizmat qilib kelmoqda. Kundalik hayotda biz uni ko‘pincha ulug‘vorlik, tog‘larning salobati yoki insonning mag‘rur qiyofasi bilan bog‘liq holda ishlatamiz. Biroq bu tushunchaning tub mohiyati, uning lisoniy ildizlari va psixologik hamda falsafiy qatlamlari juda keng qamrovli tizimni tashkil etadi. Mazkur maqolada viqor so‘zining ma’nosi, uning kelib chiqish tarixi, turli ijtimoiy va adabiy kontekstlardagi jilolari hamda inson shaxsiyatining shakllanishidagi o‘rni haqida atroflicha so‘z yuritiladi.

Har qanday til o‘z so‘z boyligi orqali shu tilda so‘zlashuvchi millatning tafakkur darajasini aks ettiradi. Biz ko‘rib chiqayotgan tushuncha ham o‘zbek madaniyatida alohida o‘ringa ega. Inson qiyofasidagi, harakatlaridagi va ichki dunyosidagi vazminlik bilan uyg‘unlashgan ulug‘vorlikni ifodalashda ushbu so‘z o‘rnini bosadigan boshqa muqobil tasvirni topish qiyin. U nafaqat jismoniy qomat yoki tashqi ko‘rinishni, balki insonning ruhiy quvvati, ma’naviy mustahkamligi va o‘zligiga bo‘lgan yuksak hurmatini ham anglatadi. Dunyoni anglash va unda o‘z o‘rnini topish jarayonida har bir inson ma’lum darajada ushbu sifatga intiladi, chunki u jamiyatda shaxsning vazni va nufuzini belgilovchi mezonlardan biri hisoblanadi.

Ushbu lingvistik birlikni chuqurroq tahlil qilish, shuningdek, uning semantik maydonini o‘rganish bizga tilimizning naqadar nafis va ijtimoiy hodisalarga sezgirligini ko‘rsatib beradi. Mazkur tushuncha orqali nafaqat inson, balki bizni qurshab turgan tabiat hodisalari, me’moriy obidalar va hatto davrlar ruhiyati ham ta’riflanadi. Maqolamiz davomida ushbu lisoniy birlikning har bir qatlamini ochib berishga, uning inson hayoti va ma’naviyatidagi aksini ilmiy, falsafiy va badiiy nuqtai nazardan asoslashga harakat qilamiz. Bu esa o‘quvchiga so‘z orqasidagi yashirin ma’no xazinalarini ochishga va o‘z nutq madaniyatini yanada boyitishga yordam beradi.

Viqor so’zining ma’nosi

So‘zning Etimologik Ildizlari va Tarixiy Taraqqiyoti

Tilshunoslik fani har bir so‘zning tarixiy ildizlariga borib taqaladigan o‘ziga xos tarjimai holi borligini ko‘rsatadi. Biz o‘rganayotgan terminning kelib chiqishi arab tiliga borib taqaladi va u klassik arab tili leksikasida muhim o‘rin tutadi. Arabcha v-q-r o‘zagidan shakllangan ushbu kalom dastlab og‘irlik, vazminlik, qarorlilik va osoyishtalik kabi ma’nolarni anglatgan. Vaqt o‘tishi bilan islom madaniyati va adabiyoti ta’sirida ushbu so‘z Markaziy Osiyo xalqlari, xususan, qadimgi turkiy va o‘zbek tili muhitiga kirib keldi hamda bu yerda yangicha ma’noviy jilolar kasb etdi. Turkiy xalqlar bu so‘zni o‘zlarining milliy ruhiyati, tog‘lar bilan bog‘liq hayot tarzi va qat’iy xarakteriga moslashtirgan holda qabul qildilar.

Etimologik nuqtai nazardan qaraganda, so‘zning o‘zagida yotgan og‘irlik tushunchasi jismoniy og‘irlikni emas, balki ma’naviy vazminlikni anglatishini ta’kidlash lozim. Ya’ni, hayotning turli sinovlari va to‘fonlari qarshisida o‘zini yo‘qotib qo‘ymaydigan, yengiltaklikdan yiroq, har bir so‘zi va harakati salmoqli bo‘lgan inson holati aynan shu atama bilan ifodalangan. Qadimgi mumtoz adabiyotimiz namoyandalari, jumladan, Alisher Navoiy va boshqa mutafakkirlar o‘z asarlarida ushbu iborani komil insonning eng bosh xususiyatlaridan biri sifatida tez-tez tilga olganlar. Ularning talqinida ushbu sifat ma’naviy kamolot darajasini ko‘rsatuvchi belgi bo‘lib kelgan.

Tarixiy jarayonlar davomida so‘z o‘zining boshlang‘ich lug‘aviy ma’nosini saqlab qolgan holda, o‘zbek tili taraqqiyotida estetik va ijtimoiy tushunchaga aylandi. U nafaqat adabiy tilda, balki xalq amaliy san’atida, davlatchilik tarixida ham o‘z aksini topdi. Hukmdorlarning shohona taxtdagi o‘tirishi, sarkardalarning maydondagi turishi yoki ulamolarning ilmiy majlislardagi salobati aynan shu so‘z yordamida tasvirlangan. Bu esa kalomning ijtimoiy status, hokimiyat va ma’naviy ustunlik ramzi sifatida xizmat qilganidan dalolat beradi. Bugungi kunga kelib, ushbu tushuncha o‘zining tarixiy joziyadorligini yo‘qotmagan holda, zamonaviy o‘zbek tilining eng nufuzli so‘zlari qatoridan joy olib kelmoqda.

Semantik Tahlil: Ma’no Qatlamlari va Sinonimik Maydon

Ushbu lingvistik birlikning semantikasini o‘rganish uning juda murakkab va boy ma’noviy tarkibga ega ekanligini ko‘rsatadi. O‘zbek tilining izohli lug‘atlarida ushbu tushunchaga nisbatan mag‘rurona va ulug‘vor ko‘rinish, salobat, jiddiylik hamda mag‘rurlik tuyg‘usi kabi ta’riflar beriladi. Biroq bu ta’riflar so‘zning butun mohiyatini to‘liq qamrab ololmaydi. Mazkur ibora o‘z ichiga bir vaqtning o‘zida bir nechta ruhiy va jismoniy holatlarni birlashtiradi. Bu holat insonning tashqi va ichki dunyosining mukammal muvozanatidan dalolat beradi.

Kalomning sinonimik maydonini tahlil qilganimizda, uning atrofida salobat, ulug‘vorlik, mahobat, haybat, g‘urur, asolat va shon-sharaf kabi so‘zlar jamlanganini ko‘ramiz. Biroq, ushbu sinonimlarning har biri o‘ziga xos nozik farqlarga ega. Masalan, haybat ko‘proq atrofdagilarda qo‘rquv va hayiqish uyg‘otadigan kuchni anglatsa, salobat ko‘proq yosh yoki ijtimoiy mavqega xos bo‘lgan vazminlikni ifodalaydi. Biz tahlil qilayotgan bosh tushuncha esa, bu sifatlardan farqli o‘laroq, o‘zida hech qanday qo‘rquv yoki takabburlikni ifodalamaydi. U sof, shaffof va adolatli ma’naviy yuksaklikni, kishining ichki erkinligi va sha’nini ko‘rsatadigan o‘ziga xos nurdir.

Shu bilan birga, antonimik nuqtai nazardan qaralganda, bu sifatga qarama-qarshi o‘laroq yengiltaklik, xorlik, bo‘shashganlik yoki subutsizlik kabi tushunchalar turadi. Demak, ushbu fazilat mavjud bo‘lgan joyda muvozanat, mustahkam iroda va oliyjanoblik hukmron bo‘ladi. Bu xislat insonni mayda ikir-chikirlardan, g‘iybat va hasad kabi salbiy illatlardan yuqori ko‘tarib turadi. U shaxsning jamiyatdagi vaznini ta’minlovchi asosiy ustun bo‘lib, atrof-muhitga nisbatan xotirjam va dono munosabatda bo‘lishni talab qiladi. Shuning uchun ham ushbu so‘zning semantik maydoni faqatgina ijobiy va yuksak insoniy qadriyatlarni o‘zida jamlagan.

Tabiat Manzaralarida Salobat va Mahobatning Ifodalanishi

Inson tili va tafakkuri tabiat bilan uzviy bog‘liq holda rivojlangan. Biz ko‘rib chiqayotgan tushuncha ham tabiat ob’ektlarini, xususan, tog‘lar, ulug‘vor daraxtlar, cheksiz ummonlar va osmon-u falakni tasvirlashda eng ko‘p qo‘llaniladigan tasviriy vositalardan biridir. O‘zbek adabiyoti va xalq og‘zaki ijodida mag‘rur qad rostlagan tog‘lar ko‘pincha ushbu sifatning tirik timsoli sifatida namoyon bo‘ladi. Tog‘larning asrlar davomida tebranmay, qorli cho‘qqilari bilan ko‘kka bo‘y cho‘zib turishi insoniyat uchun metindek mustahkamlik va yuksaklik namunasi bo‘lib xizmat qilgan.

Tog‘lar o‘zining ko‘kka yetgan cho‘qqilari bilan yer va osmon o‘rtasidagi bog‘liqlikni ifodalaydi va ularning bu holati tabiatdagi eng yuksak salobat namunasidir. Kuzatuvchi bunday manzaraga boqib, o‘zida ham ruhiy yuksalishni, ham tabiatning buyuk kuchi oldidagi hayratni his qiladi. Tog‘lar shunchaki tosh va tuproq uyumi emas, balki asriy sirlarni, bo‘ronlar va dovullarni yengib o‘tgan matonat ramzidir. Tabiatning bunday mahobati insonga o‘z hayoti va muammolariga kengroq, balandroq nuqtai nazardan qarashni o‘rgatadi, unda maydalikdan qutulish hissini uyg‘otadi.

Faqat tog‘lar emas, balki asriy chinorlar, keng sahrolar yoki po‘rtanali daryolar ham tabiatdagi ushbu buyuklikning ko‘rinishlaridir. Chinor daraxtining chuqur ildiz otib, ulug‘vor shoxlari bilan atrofga soya solib turishi uning ichki va tashqi qudratidan dalolat beradi. Tabiatdagi bunday go‘zallik va kuchning uyg‘unligi insonni doimo hayratga solib kelgan va ushbu hayrat tilda mukammal so‘z shakllarini olishiga sabab bo‘lgan. Shunday qilib, ushbu tushuncha tabiat hodisalari orqali insonga o‘zining ma’naviy olamini qanday qurish kerakligi haqida vizual va hisbiy saboq beradi.

Inson Shaxsiyati va Xarakteridagi Vazminlik

Ushbu atamaning eng go‘zal va chuqur aks etishi, shubhasiz, inson shaxsiyati, uning yurish-turishi va ijtimoiy xulq-atvorida namoyon bo‘ladi. Xarakterdagi ushbu xususiyat kishining o‘z ichki dunyosini, his-tuyg‘ularini jilovlay olish qobiliyati hamda o‘z qadr-qimmatini chuqur anglashidan kelib chiqadi. Bu shunday fazilatki, u insonni har qanday vaziyatda, hatto eng og‘ir inqirozlar va qiyinchiliklar paytida ham o‘zligini yo‘qotmaslikka, matonatli bo‘lishga undaydi. Bu sifatga ega bo‘lgan shaxslar odatda gapirishdan ko‘ra tinglashni, shoshqaloqlikdan ko‘ra chuqur mulohaza yuritishni afzal ko‘radilar.

Shaxsiyatdagi bunday ichki quvvat tashqi ko‘rinishda ham o‘z aksini topadi. Bu kishilarning nigohlarida qat’iyat, harakatlarida vazminlik, nutqida esa salmoq sezilib turadi. Ular atrof-muhitdagi mayda gap-so‘zlarga, g‘iybatlarga yoki vaqtinchalik maqtovlarga uchmaydilar. Ularning mag‘rurligi kibr yoki takabburlik asosi emas, balki o‘z prinsiplariga, ma’naviy qadriyatlariga bo‘lgan sadoqat natijasidir. Bunday insonlar jamiyatda o‘z-o‘zidan hurmat va e’tibor qozonadilar, chunki ularning borligi atrofga osoyishtalik va ishonch hissini tarqatadi.

Psixologik nuqtai nazardan, ushbu ruhiy holat insonning hissiy intellekti yuksak ekanligidan dalolat beradi. O‘z emotsiyalarini boshqara oladigan, har qanday provokatsiyaga vazminlik bilan javob qaytaradigan kishi ma’naviy jihatdan kuchli hisoblanadi. Bugungi shiddatli va stressga boy zamonda inson xarakteridagi ushbu xususiyat har qachongidan ham muhimroq ahamiyat kasb etmoqda. U shaxsni ruhiy tushkunlikdan, atrof-muhitning salbiy ta’sirlaridan himoya qiluvchi ichki qalqondir. Shuning uchun ham ushbu an’anaviy fazilatni yosh avlod ongiga singdirish mukammal jamiyat barpo etishning asosiy omillaridan biri bo‘lib qolmoqda.

Kibr va Takabburlikdan Farqli Jihatlari

Jamiyatda, ba’zan, insonning o‘zini tutishi va mag‘rur qiyofasini noto‘g‘ri talqin qilish, uni kibr yoki manmanlik bilan adashtirish holatlari uchrab turadi. Biroq, falsafiy va axloqiy me’yorlar nuqtai nazaridan qaralganda, biz tahlil qilayotgan ezgu fazilat bilan kibr o‘rtasida ulkan farq, tub ziddiyat mavjud. Kibr — bu insonning o‘zini boshqalardan ustun qo‘yishi, atrofidagilarga past nazar bilan qarashi va o‘z nuqsonlarini ko‘rmaslikka intilishidir. Kibrli inson o‘zining soxta buyukligini ko‘rsatish uchun boshqalarni kamsitishga muhtoj bo‘ladi.

Biz ko‘rib chiqayotgan yuksak fazilat esa, aksincha, mutlaqo mustaqil ichki kuch bo‘lib, u hech kimni kamsitishni yoki kimgadir nimanidir isbotlashni talab qilmaydi. Bu xislat sohibi o‘zining ijobiy va salbiy jihatlarini yaxshi biladigan, o‘z nafsi ustidan g‘alaba qozongan insondir. U boshqalarni hurmat qilgan holda, o‘z shaxsiy chegaralarini va qadr-qimmatini ham qat’iy himoya qiladi. Agar kibr insonni yolg‘izlikka va ma’naviy tanazzulga yetaklasa, ushbu oliyjanob vazminlik uni ma’naviy yuksaklikka va jamiyatning samimiy e’tirofiga sazovor etadi.

Ushbu ikki tushunchaning farqini tushunish shaxsiy rivojlanish jarayonida juda muhimdir. Inson o‘zida g‘urur va munosiblik hissini tarbiyalashi kerak, ammo bu tuyg‘u takabburlikka aylanib ketmasligini nazorat qilishi lozim. Haqiqiy yuksaklik doimo kamtarlik va donolik bilan egizak bo‘ladi. Tarixdagi barcha buyuk mutafakkirlar va avliyolar aynan mana shunday ichki salobatga ega bo‘lganlar, biroq ularning xulq-atvorida zarracha ham kibr bo‘lmagan. Demak, ushbu tushunchani to‘g‘ri anglash axloqiy poklikka va haqiqiy ma’naviy erkinlikka erishishning kalitidir.

Mumtoz va Zamonaviy O‘zbek Adabiyotida Ushbu Tushunchaning O‘rni

O‘zbek adabiyoti — millat ruhiyatining ko‘zgusidir. Ushbu ko‘zguda biz o‘rganayotgan yuksak sifat turli davrlarda o‘ziga xos tarzda jilolanib kelgan. Mumtoz adabiyotimizda, ayniqsa, g‘azaliyot va dostonchilikda bu tushuncha ham ilohiy, ham dunyoviy go‘zallikni ta’riflash uchun keng qo‘llanilgan. Navoiy, Bobur, Mashrab kabi buyuk so‘z san’atkorlari o‘z qahramonlarining, ayniqsa, adolatli shohlar, oshiqlari va komil insonlarning qiyofasini yaratishda ushbu tasviriy vositadan unumli foydalanganlar. Ularning asarlarida ushbu kalom ruhning yuksakligi va iymonning mustahkamligi belgisi sifatida namoyon bo‘ladi.

Zamonaviy o‘zbek adabiyotida ham bu an’ana muvaffaqiyatli davom ettirildi. Yigirmanchi asr va undan keyingi davr yozuvchi va shoirlari, jumladan, Abdulla Qodiriy, Cho‘lpon, G‘afur G‘ulom, keyinchalik esa Abdulla Oripov va Erkin Vohidov kabi ijodkorlar ushbu tushunchaga ijtimoiy va milliy ruh bag‘ishladilar. Qodiriyning «O‘tkan kunlar» romanidagi Otabek qiyofasi yoki Yusufbek hojining xarakteri aynan o‘zbekona oilaviy va milliy vazminlikning eng yorqin namunalaridir. Ularning har bir harakati va gapi orqasida chuqur milliy andisha va salobat yotadi.

Shoir Abdulla Oripov o‘z she’riyatida ona yurt tabiatini, uning mag‘rur tog‘larini va asriy tarixini tasvirlashda ushbu so‘zning semantik imkoniyatlaridan keng foydalangan. She’riy satrlarda bu ibora millatning ozodlikka bo‘lgan intilishi, o‘z mustaqilligi va sha’nini tiklashi ramzi sifatida yangradi. Adabiyot orqali ushbu tushuncha shunchaki estetik termin bo‘lishdan to‘xtab, xalqning milliy g‘oyasi va o‘zligini anglash vositasiga aylandi. Bu esa so‘zning ijtimoiy hayotni shakllantirishdagi va milliy ruhni tarbiyalashdagi beqiyos qudratini ko‘rsatadi.

Nutq Madaniyati va So‘z Qo‘llash San’ati

Har bir til egasi o‘z nutqining go‘zal, ta’sirchan va mantiqiy bo‘lishini istaydi. Bunga erishish uchun esa so‘zlarni to‘g‘ri tanlash va ularning ma’no nozikliklarini bilish talab etiladi. Biz ko‘rib chiqayotgan salmoqli kalom ham nutq madaniyatida alohida did va saviyani ko‘rsatuvchi vositadir. Uni joyida va to‘g‘ri qo‘llash so‘zlovchining lug‘at boyligi kengligidan, tilning ichki qonuniyatlarini yaxshi his qilishidan dalolat beradi. Ushbu so‘z ko‘pincha rasmiy nutqlarda, badiiy publitsistikada va yuksak uslubdagi matnlarda qo‘llaniladi.

Biroq, har qanday go‘zal so‘z kabi, ushbu iborani ham noo‘rin ishlatish nutqning tabiiyligiga putur yetkazishi mumkin. Masalan, juda oddiy, kundalik va maishiy holatlarni tasvirlashda ushbu yuksak terminni qo‘llash mantiqiy nomuvofiqlikni keltirib chiqaradi. U ko‘proq chuqur falsafiy ma’noga ega bo‘lgan, chinakam ulug‘vorlik va salobat talab qilinadigan kontekstlarda o‘z qiymatini topadi. So‘z qo‘llash san’ati aynan mana shunday me’yorlarni his qilish va tinglovchiga matnning ichki energiyasini yetkazib bera olish qobiliyatidir.

Zamonaviy ommaviy axborot vositalari va ijtimoiy tarmoqlar rivojlangan davrda nutqning soddalashuvi va ba’zan qashshoqlashuvi kuzatilmoqda. Bunday sharoitda an’anaviy, teran ma’noli so‘zlarni qayta kashf etish va ularni faol iste’molga qaytarish muhim vazifadir. Bu sifatni ifodalovchi so‘zlarni nutqimizga olib kirish orqali biz nafaqat fikrimizni chiroyli bayon etamiz, balki o‘zbek tilining nufuzi va go‘zalligini ham saqlab qolishga hissa qo‘shgan bo‘lamiz. Fikrning go‘zalligi so‘zning go‘zalligi bilan, so‘zning go‘zalligi esa uning ortidagi ma’nolar xazinasi bilan belgilanadi.

Ism Sifatida Qo‘llanilishi va Uning Ramziy Ma’nolari

O‘zbek xalqining ism qo‘yish an’analari juda boy bo‘lib, u farzandga nafaqat chiroyli nom berish, balki uning kelajakdagi taqdiri va xarakteriga ijobiy ta’sir ko‘rsatish niyatini ham ifodalaydi. Shu nuqtai nazardan, biz o‘rganayotgan yuksak tushuncha uzoq asrlardan beri o‘g‘il bolalar ismi sifatida ham qo‘llanilib kelinmoqda. Farzandga ushbu ismni berish orqali ota-onalar uning kelajakda kelishgan, haybatli, jamiyatda o‘z o‘rniga ega, salobatli va irodali inson bo‘lib yetishishini niyat qiladilar.

Ismlar inson taqdiri va ruhiyatiga ma’lum darajada ta’sir o‘tkazishi haqidagi qarashlar xalqimiz orasida keng tarqalgan. Ushbu nom bilan ulg‘ayayotgan bola o‘z ismining ma’nosini anglagan sari, unda o‘z-o‘zidan ma’lum bir mas’uliyat hissi shakllanadi. U yengiltaklikdan qochishga, o‘zini munosib tutishga va atrofdagilar hurmatini qozonishga intiladi. Bu esa ismning inson tarbiyasidagi o‘ziga xos psixologik funksiyasini ko‘rsatadi. Xalqimiz o‘z farzandlariga bunday yuksak ma’noli nomlarni tanlash orqali oilaviy va milliy qadriyatlarning davomiyligini ta’minlagan.

Shuningdek, ushbu ism bugungi kunda ham o‘zining zamonaviyligi va jarangdorligini yo‘qotmagan. U ham an’anaviylikni, ham yuksak estetik didni o‘zida mujassam etadi. Ismlar lug‘atida ushbu nomning mavjudligi tilimizdagi mavhum falsafiy tushunchalarning inson hayoti bilan qanchalik chambarchas bog‘lanib ketganligining yana bir yorqin isbotidir. Bu holat tushunchaning nafaqat tilshunoslik yoki adabiyotda, balki xalqning kundalik hayoti va demografik madaniyatida ham chuqur ildiz otganini ko‘rsatadi.

Pedagogik Ahmiyat: Yosh Avlod Tarbiyasida Asolat Omillari

Har qanday jamiyatning kelajagi uning o‘sib kelayotgan yosh avlodi qanday qadriyatlar ruhida tarbiya topayotganiga bog‘liq. Shu ma’noda, yoshlar xarakterida oliyjanoblik, vazminlik va o‘z sha’nini qadrlash kabi xislatlarni shakllantirish pedagogika fanining muhim yo‘nalishlaridan biridir. Biz o‘rganayotgan tushuncha aynan yoshlarda ichki intizom, kattalarga hurmat va o‘z vataniga sadoqat tuyg‘ularini tarbiyalashda muhim poydevor bo‘lib xizmat qiladi. Yengiltaklik va asossiz shoshqaloqlik ijtimoiy muammolarga sabab bo‘layotgan hozirgi davrda bu fazilatning o‘rni beqiyosdir.

Pedagogik jarayonda yoshlarga ushbu xislatning mohiyatini shunchaki quruq qoidalar bilan emas, balki tarixiy shaxslar, xalq qahramonlari va buyuk allomalarning hayotiy misollari orqali tushuntirish yuksak samara beradi. Amir Temurning davlatchilik siyosatidagi salobati, Mirzo Ulug‘bekning ilm yo‘lidagi matonati yoki Alisher Navoiyning insonparvarlik faoliyati o‘sib kelayotgan avlod uchun haqiqiy namuna hisoblanadi. Bunday misollar yoshlarda o‘z o‘tmishidan g‘ururlanish va o‘z ajdodlariga munosib bo‘lish intilishini uyg‘otadi.

Maktab va oila muhitida bolalarga o‘z fikrini vazminlik bilan bayon etishni, boshqalarni sabr bilan tinglashni va har qanday vaziyatda ham madaniyatli bo‘lib qolishni o‘rgatish ushbu fazilatning amaliy ifodasidir. Bu nafaqat shaxsiy fazilat, balki ijtimoiy hamjihatlikni ta’minlovchi muhim omildir. Yoshlar o‘zlarida mana shunday ichki quvvatni shakllantira olsalar, ular kelajakda har qanday qiyinchiliklarni oylik bilan yengib o‘tishga qodir bo‘lgan komil shaxslar bo‘lib yetishadilar. Shu sababli, ushbu an’anaviy ma’naviy mezonlarni zamonaviy ta’lim tizimiga integratsiya qilish bugungi kunning dolzarb talabidir.